Boeken en podcasts

Gelezen boeken • januari

Ik staar naar de regen buiten, snuif de appelkaneelgeur van mijn kaars op en probeer uit volle macht mijn schoolwerk te negeren. De eerste maand van 2019 is alweer voorbij, maar bij zoiets kan je maar beter niet te lang stil staan. Ik had voor 2019 geen voornemens, want zoals veel mensen deel ik de mening dat voornemens bullshit zijn. Echter had ik wel een doel voor dit jaar: 52 boeken lezen. Afgelopen maand heb ik er vier gelezen en daar ga ik het eens over hebben vandaag.

De hemel verslinden – Paolo Giordano

Dit boek zou ik vijf sterren geven en verdient absoluut een plaats in mijn favorieten. Soms wat langdradig geschreven, maar verder een bijzonder verhaal waar je heerlijk bij wegdroomt. Het verhaal speelt zich af in Italië, waar Teresa een merkwaardige band ontwikkelt met jongens van de masseria in de buurt. Deze jongens beïnvloeden haar hele leven en door het boek heen lees je hoe de tieners – later in het boek volwassenen – elkaar verkennen op psychologisch en lichamelijk gebied. Over de verhaallijn zijn de meningen verdeeld, ik ben er positief over. Maar wat mij vooral zo raakte in dit boek is hoe de schrijver je meeneemt in de personages, die je op een bijzondere manier aanspreken. Ik kom niet op de juiste woorden die omschrijven wat hetgeen is wat het boek zo mooi maakt, en dat zegt misschien al genoeg. De schrijfstijl is een beetje vergelijkbaar met die van De Acht Bergen van Paolo Cognetti, wat overigens ook een absolute aanrader is.

De doodsvogel – Samuel Bjørk

Thrillers zijn niet mijn favoriete genre, maar zo nu en dan kan ik het wel waarderen. In De doodsvogel wordt er in een bos een meisje gevonden dat ritueel vermoord lijkt te zijn. Het rechercheteam gaat ermee aan de slag en komt beetje bij beetje afschuwelijke details te weten. Zo wordt er een filmpje ontdekt waarin het vermoorde meisje op een schokkende wijze getoond wordt en is er vaag iemand te herkennen die verkleed is als uil; de doodsvogel. Ondertussen maken de personen in hun privéleven dingen mee die sterk van invloed zijn (geweest) op de zaak.

Ik vond dit boek in het begin matig, maar hoe verder ik kwam, hoe beter het werd. De verhaallijn is echt wel spannend, waardoor ik snel doorlas, maar de manier waarop het werd gebracht sprak me niet zo aan. Ik vind dat de schrijver te vaak in herhaling valt en als op het einde alle puzzelstukjes in elkaar zijn gevallen, is het allemaal wel heel toevallig hoe alle personages en zaken met elkaar te maken hebben. Ook wordt er vanuit heel veel personages, ik denk wel tien, hoofdstukken verteld, waardoor het verwarrend kan zijn. Ik had hier niet heel veel moeite mee, maar je moet wel vaak nadenken welke rol bepaalde personages ook alweer hadden. Al met al: het is een spannende thriller en je verspilt geen tijd als je het leest, maar je mist ook niks als je het overslaat. Snap je?

Een sky full of gedoofde lichtjes – Remco de Ridder

Dit boek stond al heel lang op mijn lijstje, dus toen een vriendin dit E-book doorstuurde, ben ik er meteen in begonnen. In het kort: dit autobiografische verhaal wordt verteld door een man, Ruben, die vier familieleden verloor tijdens de MH17. Daarnaast wordt Ruben al heel zijn leven beïnvloed door een angststoornis, maar hij merkt dat de woede, verdriet en ongeloof na de ramp sterker zijn dan dat.

Na wat research op internet concludeerde ik dat de meningen heel erg verdeeld zijn over dit boek, maar dat de meeste mensen hem goed vonden. Ik vond dat niet. Ik vond het vaak langdradig en misplaatst poëtisch geschreven en er gebeurde niet veel. Dat laatste is logisch, dat hoort bij de verhaallijn, maar het stoorde me wel. Wat ik wel interessant vond was om te lezen wat er komt kijken bij zo’n ramp, welke emoties er heersen en wat voor rol de nabestaanden, media en pers spelen. Maar door de manier waarop het geschreven was, raakte het me niet. Het maakte me niet aan het huilen, terwijl soortgelijke boeken dat normaal wel doen. Eerst vond ik het respectloos om dit boek slecht te vinden, maar dat is natuurlijk een debiele gedachte. Ik zou dit boek niet per se afraden, want zoals ik al zei: er zijn genoeg mensen die het wel goed vinden.

Homo Deus – Yuval Noah Harari

Dat ik maar zo weinig boeken heb gelezen deze maand, is compleet te danken aan dit boek. Dit is namelijk een boek waar ik al weken mee bezig ben en nog steeds niet uit heb. Desondanks wilde ik hem wel vast delen. Hoe interessant ik het ook vind, het leest heel moeilijk en vergt veel concentratie. Dat maakt verder niks uit, want het is het absoluut waard. De rode draad in Homo Deus is de beschrijving hoe de mens (sapiens) zich ontwikkelt tot een God (deus). Aan het licht komen de dromen en nachtmerries van deze eeuw, van de onsterfelijke mens tot leven als een robot. Alles wordt onderbouwd met onder andere onze relatie met andere dieren, wat bewustzijn is, of een ziel wel bestaat en nog veel meer interessante onderwerpen. Heel vaak tijdens het lezen word ik super enthousiast en denk ik: holy shit, dit is gaaf. Dit moet echt iedereen weten. Oftewel: aanrader.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *