Overig

De kracht van hardlopen

Het is opeens die knop die omgaat. Eerst zit ik binnen een beetje te lezen, scrollen of in dit geval Netflixen en opeens voel ik het diepe verlangen om te hardlopen. Ik had een minder goede dag en sloot die af met een serie. Ik keek Atypical en na drie afleveringen naar Casey, die top hardloopster is, gekeken te hebben, werd ik geprikkeld. Ik voelde die adrenaline, keek naar buiten, naar de weilanden en ondergaande zon, en klapte mijn laptop dicht. Een half uur later voelde het alsof ik de hele wereld aan kon.

Dit klinkt misschien overdreven, misschien herken je het, maar de kracht van hardlopen of welke sport dan ook is zo ongekend. Ik ben opgegroeid met atletiek, toen ik drie jaar was rende ik al rondjes. Nu ben ik 19 en doe ik het nog steeds, maar er is wel wat veranderd. Ik heb dalen gehad, en heb ze nog steeds, waarin ik weken niet hardliep (maar wel andere sporten deed), omdat ik het niet meer leuk vond. En toch komt het elke keer weer terug. Als ik dan na een paar weken mezelf heb gedwongen om mijn hardloopschoenen weer aan te trekken, heb ik spijt dat ik dat niet eerder had gedaan. Dat gevoel is zó bijzonder. Ze noemen het ook wel een ‘runners high’: een gevoel van euforie, alsof je high bent. Het gevoel waar sporters naar verlangen en wat zelfs verslavend kan werken.

Wanneer ik goed ga, blokkeert mijn innerlijke snelheidsmeter op een hoge snelheid en stopt die gewoon niet meer en kan ik niet meer langzamer. Ik blijf maar lopen en in die trance voel ik wat ik altijd voel en wat ik alleen bij het hardlopen voel. Ik ben dichtbij mezelf en denk aan de afgelopen 19 jaar waarin ik altijd heb hardgelopen. Ik voel de wedstrijd adrenaline en ben alleen maar geconcentreerd op mijn adem en het ritme van mijn voeten. Totdat ik thuis ben en mezelf hijgend naar binnensleep en weer trots ben op mezelf.

En het gaat lang niet altijd zo geweldig. Ik ben ook vaak genoeg al bekaf na twee kilometer, heb overal pijntjes of steken in mijn buik. En dat is een kwestie van doorgaan, dan wel op een rustiger tempo, en doen wat je kan doen. En dan alsnog trots zijn op jezelf als je thuis bent, want je hebt het wel gewoon gedaan.

De avond dat ik deze blog schreef was na twee weken zonder inspiratie voor nieuwe blogjes. Tijdens het lopen schreven de zinnen zichzelf en toen ik thuis ben, kwam dit gelijk uit mijn vingers rollen. Dat zegt al genoeg over wat hardlopen, en de natuur, doet.

1 thought on “De kracht van hardlopen”

  1. Ik haat hardlopen maar ik wil het wel graag leuk vinden want het idee spreekt me heel erg aan. Heb het al meerdere keren een kans gegeven en ge-start-to-run-d maar helaas nog geen succes. Misschien binnenkort nog eens proberen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *