Overig

Even over mijn plantenobsessie

Hallo! Ik ben weer terug met een stukje na de welbekende schrijfdip. Ik had zo’n twee maanden zomervakantie en die was mwah. Ik had van tevoren natuurlijk allemaal leuke plannen – koken en bakken, kleine avontuurtjes, lezen, zwemmen, sporten, in een tent slapen, tekenen en bullet journallen, vuurkorf, picknicken dat soort dingen -, maar uiteindelijk heb ik niet veel gedaan. Ik lag maar een beetje te luieren en me af te vragen wat ik kon doen. Ik had nergens zin in en alles moest nut hebben. Als ik wilde tekenen, moest het perse mooi worden. Mijn hoofd had overal een excuus voor, waardoor er uiteindelijk niet veel terecht kwam van de plannen die ik had. Ik had ook heel erg de behoefte om iets nieuws te leren, maar ik wist niet goed wat. En ik ben me er absoluut van bewust dat vakantie bedoeld is om uit te rusten, maar ik word gewoon depressief van niks doen. Zeker omdat de dagen waarop ik druk ben, ik allemaal dingen wil doen waarvoor ik geen tijd heb. En als ik dan alle tijd van de wereld heb, doe ik ze niet. Misschien moet ik even niet zo negatief doen en kijken naar wat ik wél gedaan heb. Ik woon bijvoorbeeld op het platteland vlakbij een klein meertje. Je kan daar heerlijk zwemmen, maar er is nooit iemand. Tijdens de hittegolf ben ik er vaak naartoe geweest en was ik uren alleen in de natuur met vlinders, meerkoeten en zwanen. Echt heel erg fijn (klik even hier om te zien hoe mooi het daar is). Ook heb ik boeken gelezen. In de eerste weken van de vakantie niet zoveel, maar op een gegeven moment ontdekte ik de serie ‘de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine’ en was ik verslaafd. Ik wilde deze boeken al iets van drie jaar lezen, en begon er eindelijk aan. Er zijn vier delen, welke alle vier gratis te downloaden zijn als eBooks. De eerste las ik in het Nederlands, de andere drie in het Engels. Ik heb al vaker Engelse boeken proberen te lezen, maar het lukte steeds niet, ik had er geen concentratie voor. Deze las ik allemaal uit en nu lees ik veel meer Engelse boeken. Ben er wel een beetje trots op dat ik dat nu kan, haha.

Oké, en ik heb in de vakantie dus een nieuwe obsessie ontdekt waar ik het vandaag even over wil hebben. Het is misschien een beetje uit de hand gelopen, maar zoals ik al zei had ik alle tijd van de wereld. Ik heb het over planten. Ik had al een paar planten, maar in twee maanden tijd is dit aantal gegroeid van zeven naar meer dan 50. Mijn plantenliefde is begonnen met Sammie, de grote monstera die je op de foto ziet. Deze heb nog maar een jaar, maar in dat jaar hebben we samen al veel meegemaakt. Mijn stekliefde is begonnen met de grote pannenkoekplant van mijn ouders. Deze plant maakt honderden baby’s, waardoor het heel leuk is om mini-pannenkoekjes te kweken. En toen ontdekte ik een facebookgroep waarin je stekjes kan ruilen en daar ben ik dus heel de vakantie mee bezig geweest.

Dat in combinatie met het kopen van nieuwe kindjes, zorgde ervoor dat het een beetje uit de hand liep. Dit houdt in dat ik van heel veel planten de Latijnse namen ken, waarvan ik het echt heel erg leuk vind dat ik die heb geleerd. Mocht je het je afvragen, mijn favoriete soort planten zijn calathea’s en monstera’s.

Mijn obsessie betekent ook dat ik heel de dag letterlijk nergens anders mee bezig was en om de vijf minuten naar boven rende om te kijken of er al nieuwe blaadjes opkwamen. Om vervolgens een vreugdedansje te doen en te gillen als er ergens een nieuw opgerold blad verstopt was. En ja, ik praat tegen mijn planten, want dat is goed voor ze. En ja, ik heb speciaal een trolley gekocht voor mijn kindjes, want anders hebben ze niet genoeg ruimte. Ook betekent mijn obsessie dat heel mijn Google geschiedenis volstaat met hoe je bepaalde planten kan stekken en hoe je ze moet verzorgen. Oja, ik ben verdrietig als er een blaadje verloren gaat, en ja, ik zeg dan ook sorry tegen mijn plant.

Alsof dat nog niet alles is, heb ik ook veel teveel geld uitgegeven aan plantenpotten, want ze moeten natuurlijk wel een fijn huisje hebben. Vooral potten met zo’n marble/overlopend effect vind ik mooi, maar nog veel beter zijn potten met gezichtjes. Dat geeft de plantjes toch net wat meer identiteit. Mijn graslelie-pot kijkt bijvoorbeeld altijd tevreden, omdat zijn kapsel zo fantastisch zit. De avocadoplant in spé is daarentegen een echte diva en voor haar arrogante houding moet je uitkijken. En dan mijn lieve scindapsus pictus, met haar babyroze potje.

Nu zal ik ophouden over mijn kindjes. Mijn vriendin wil me naar een gesticht sturen door deze verslaving, maar geef toe, je wordt toch gelukkig als je naar deze foto’s kijkt?

1 thought on “Even over mijn plantenobsessie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *